Dag 9 en 10, Terugreis

Dag 9 en 10, Terugreis

Zaterdag 27 juli begonnen we aan onze terugreis. Voorzien van een ontbijt en lunchpakket vertrokken we richting Melk in Oostenrijk. De eerste 100 kilometer gingen met een gemiddelde snelheid  van 50 km per uur. Dit komt omdat ze in Roemenië het vervoersmiddel paard en wagen  nog niet hebben opgevoerd. Rustig rijden en afremmen was dus noodzakelijk geen Roemenen van hun hooiwagen te laten vallen. Ook de toestand van de wegen lieten het niet toe om harder te rijden of we hadden valhelmen in de bus moeten uitdelen.

Onderweg zagen we nog dat er veel Roemenen in blijde verwachting zijn. Vele ooievaars cirkelen rond. Live maakten we mee dat er een ooievaar op de schoorsteen landde. Na de grens van Roemenië en Hongarije moesten we nog een omweg van 20 kilometer maken, omdat een vriendelijke agent de weg blokkeerde en ons de andere kant opstuurde. Gelukkig konden we na de omweg de snelweg op en gingen we op weg naar de hoofdstad van Hongarije: Boedapest.

Elk jaar is het weer de vraag wie er het snelst door Boedapest heen komt. Met z’n tablet op schoot loodste Theo Jolande als snelste door Boedapest inclusief een route langs alle hoogtepunten. Jaap en Dineke dachten ook de hoogtepunten te kunnen gaan bekijken, maar bij hen bleef het bij flats in de buitenwijken. Arend vertrouwt de TomTom niet en genoot zo samen mat Caspar het langst van Boedapest. Voor Mariët en Wilbert was er de primeur: voor het eerst niet via de rondweg, maar ook door het centrum.

Na een rustpauze in Tatabanya gingen we op weg naar Melk. Deze plaats is bekend om zijn Stift. Drie jaar geleden hebben we daar op de heenreis overnacht.  Je zou dus denken dat we gelijk naar de jeugdherberg reden, maar dat viel tegen. De weg naar het restaurant aan de Donau was sneller gevonden. Daar vierden we onze laatste avond samen, nadat we in de pizzeria voorzien waren van pizza’s met normale afmeting. Op de muur van het restaurant aan de Donau  zagen we hoe hoog het water op 3 juli had gestaan. Anderhalve meter hoog had het water in het huis gestaan. Onvoorstelbaar als je zag waar de Donau nu stroomde.

Omdat ze nog geen airco in Melk hebben uitgevonden was  de laatste  overnachting  een warme aangelegenheid. Vele zweetdruppels later zaten we aan het ontbijt en konden we op zondag de laatste kilometers afleggen. De chauffeurs roken de stal en waren niet meer te houden. Na een korte stop in de buurt van Wurzburg ging het, zonder lekke band, het in vliegende vaart richting de Nederlandse grens waar het thuisfront  op de hoogte werd gebracht van de verwachtte aankomsttijd. Om 18.45 uur werden de Roemeniëgangers feestelijk onthaald bij Kruispunt en werd de groep ontbonden. Mission completed.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.